..biraz Selçuk Ural, biraz Cem Davran, biraz da Chuck Norris..

Deveye “Boynun neden eğri?” diye sormuşlar,

omerharmankaya — Wed, 01 Sep 2010 14:10:15 +0000

Öğrenci Deve: “Ya sorma.. Dün ev kalabalıktı, ikili koltukta yattım..”

Ev Hanımı Deve: “Bizim beyin eli ağırdır da biraz..”

Filozof Deve: “Aslında eğri değil.. Sen eğri görmek istediğin için öyle görüyosun..”

Ressam Deve: “Belki şurda da küçük şirin bir hörgüç vardır ne dersiniz?..”

Avukat Deve: “İtiraz ediyorum sayın yargıç!.. Bu sorunun davayla alakası yoktur!..”

Dolmuşçu Deve: “Az kurcala düzelir o.. Ulan kimlerle uğraşıyoruz, hey allaam ya..”

Tikky Deve: “Eğri mi?.. Neresi ya?.. Off! Akşam da “Desert Party” var, napcam?.. Böyle durunca anlaşılıyo mu?”

Mimar Deve: “Sen de otur bakalım şu bilgisayarın başında 16 saat bak noluyo?..”

Agresif Deve: “Siktir git ulan!.. Bela mısın başıma akşam akşam?!”

Yazar Deve: “Sabah olmasına rağmen çölün yakıcı sıcağı iyiden iyiye kendini hissettirmeye başlamıştı..”

Reklamcı Deve: “Peki senin boynun neden düz?..”

Piyangocu Deve: “Bu aaağğğkşşşiiyaaaam çekkiiiiliiyyoooo!..”

İmam Deve: “Allah öyle yaratmış.. Kurcalama, günaha girme şu mübarek günde..”

Esnaf Deve: “Sana düz mü lazım abi?.. Elimde yok ama sen pazartesi bi uğra..”

Komedyen Deve: “Nerem doğru ki?.. Ne o kurudun kaldın?.. Kıpır kıpırdın az evvel..”

Ergen Deve: “Size ne yaeeaea!.. Kimse anlamıyo beni zaten, ben ayrı çöle çıkıcam!..”

İnşaat Mühendisi Deve: “Önce şu kolonu düzelt, sonra gel benle muhattap ol..”

Dedektif Deve: “Bak hala boyun diyo!.. Oğlum kafanı kırmadan, dün gece nerdeydin onu söyle sen bana!..”

Bilimadamı Deve: “Çölde tehlike altında olan develerin boyunları ihtiyaçtan dolayı bu şekilde bir evrim geçirmiştir.”

Polyanna Deve: “Ya daha eğri olsaydı?..”

Facebook Devesi: “Deve bunu beğendi!..”

Jokey Deve: “Lan oğlum jokey deve mi olur allaşkına?.. Hayvan hayvana biner mi lan?..”

Belediye Başkanı Deve: “Arkadaşlar ödenek bekliyoruz.. Yavaş yavaş düzelteceğiz inşallah!..”

Milletvekili Deve: “Ona kalırsa zürafanın da boynu çok uzun.. doğru düzgün soru sorun arkadaşlar..”

Başbakan Deve: “Eğri boyun develiğin kaderinde var!..”

Bayan kuaförünün küçük mutfağında vazgeçtim, takım elbise giymekten..

omerharmankaya — Mon, 26 Jul 2010 09:08:52 +0000

Efendim merhabalar.. Yeni bir hafta, yeni bir yazı.. Değinilecek o kadar çok konu var ki, o yüzden çok fazla vaktinizi almayım ben. Kahvenizi yanınıza alın ve yazının keyfini çıkarın. (Umarım bu giriş beklentiyi yükseltmemiştir, çünkü her zamanki gibi kıldan yünden hadi olmadı tüyden bahsedicem.)
Genelde dışardan yemek yiyenler bilir, beslenme sistemini tamamen bu programa göre düzenlemek küçük bir servet gerektirir. Hani örnek vermek gerekirse ancak Rahmi Koç filan hep dışardan yemek söyleyebilirmiş gibi geliyor bana. (-Adresi veriyorum. Koçların Yalısı. Evet sadece yalı, kimse sorsan gösterir zaten. Bi de tikıt geçiyo di mi sizde?.. Hah, tamam!..) Şimdi hal böyleyken, bir de bu pahalılıkta aradan sıyrılan yiyecekler de var. Mesela Pizza!.. Şimdi pizzanın değişik bir ilüzyonu var. Pizza muhabbetlerde, konuşmalarda hatta yemeğe karar verme aşamasında çok ekonomikmiş gibi duran ama menüye bakınca aslında afedersiniz hayvan gibi pahalı olduğu anlaşılan bir yemek türü. Bak menüye “orta boy + patates + içecek 29.90” yok efendim “büyük boy + salata + içecek + tatlı 44.90″ yok “battal boy + patlıcan salatası + haydari + pizzacı çocuk + eşşeğin s.ki 109.90″ Noluyoruz ya?! Şimdi annemin deyimiyle o paraya bir ay geçinen adam var. Akşamdan yiyip afedersin, sabahına sıçacağın bir besin maddesine o kadar para verilmez. Zorlasan alacağın iki simit de aynı tokluk hissini yaratacaktır ki cebinde yaratacağı hasar da maksimum 1.5, krem peynir de alsan 2.25 lira.
Yalnız bu kadar atıp tutuyorum ama bu pizza pahalılığının müşteriyi düdükleme çabası altında daha ulvi bir görev olmalı. Mesela bu kadar pahalı fiyatlar koymalarının asıl nedeni insanları silkeleyip kendilerine gelmelerini sağlamak olabilir. Çünkü menüyü gördükten sonra “oha hacı çok paalı lan!.. olum siktiredin pizza mizza ben size makarna yaparım şimdi, biri gitsin kola alsın sadece, benim masanın üstünde bozukluk var alın ordan” diyen çok arkadaşım var. Olamaz mı? Olabilir.. (B.Ortaçgil’i de saygıyla analım burdan. Bunu google aramalarına karşı yaptığım bir çakallık olan görenleri de şimdiden esefle kınıyorum.)
İki çok sevdiğim arkadaşım evlendi geçen sonbahar. Düğün de Ege’nin şirin bir ilçesindeydi. Dedik madem ilçe şirin biz de şirin olalım. Düğünden önceki gün şirin şirin yola çıktık, şirin şirin arabayla hız limitini geçtik, şirin kıçlarımıza şirin polislerin kestiği şirin cezalar kaçtı, şirin böcükleri olan şirin bir pansiyonda kaldık filan derken düğün günü geldi çattı. Şimdi düğün hazırlığı sıkıntılı iştir bilirsiniz. İşte bayan arkadaşlar 15 gün bilemedin 3 ay kıyafet seçmeye karar verir. Sonra kuaförlere gidilir, topuzlar yapılır, rujlar, allıklar filan.. Ha erkek arkadaşların bir hazırlık süreci olmaz mı düğün öncesinde olur tabi.. onlar da “kızları kuaföre bıraktıktan sonra nerde tavla oynasak, o arada ne içsek, şu kız mı iyi yoksa öteki mi daha güzel, acaba düğünde güzel kız var mıdır, kravat bağlamayı biliyonuz mu lan!..” temalı bir hazırlık süreci geçirirler. Biz de düğün öncesindeki görev bilincine sahip her erkek gibi arkadaşlarımızı kuaföre bıraktık ve “ne kadar sürer?” diye sorduk. Dediler ki “3 saat” Biz o klasik x+4=y (x; kuaför tarafından söylenen saat y; kızların alınmaya gelinmesi için gereken zaman miktarı) formülünü kullanarak yapacak 7 saatlik iş aradık. Kah kahvede oturduk amcalardan hikayeler dinledik, kah sokakta çocuklarla yaptığımız maçta 13 – 0 yenildik, kah berberle “Kavak Yerleri nerde çekiliyo şimdi?.. Yakın mı buraya?.. Aslı’nın boyu çok kısa diyolar doğru mu yea?..” diye muhabbet açmaya çalıştık derken 7 saat göz açıp kapayıp 4 saat uyuyup sonra tekrar açıncaya kadar geçti.

Neden sonra kuaföre gittik, formülümüz +/- 1 saat hassasiyetle tutmuştu. Dedik ki “bari bu arada artık biz de hazırlanalım” Bunu duyan kuaför sahibi ablam sıcakkanlı bir egeli olmanın verdiği misyonla beraber “ya arkada yer var orda giyinirsiniz işte, biz bakmayız valla tsı tsı tsı..” diye bir teklifte bulundu. Biz de egeye gelmiş, büyük şehir insanının mallığıyla kabul ettik. Etmez olaydık. Şimdi sen o sıcakta 2 metrekare yerde soyunmak ve takım elbise giymek nedir bilir misin sayın okur?.. Bilemezsin.. Bir de bayan kuaföründeyiz ha, içerde normalde vasatın altında olsa da fönüyle, makyajıyla vasatı aşmış bir sürü kız var, bense içerde ayakkabılarımın üzerine basmış, gömlek yaka düğmesini kendimi boğmadan iliklemeye çalışıyorum, o arada bir de tezgahın üzerinden düşmek üzere olan çantaya kıçımla destek veriyorum ki daha pantolonu, giymemişim. Dünyanın en saçma görüntüsü yani, biri gelse dese ki “allaşkına ne yapıyosun?..” yapacak hiç bir mantıklı açıklamam yok. Bir de ilk defa girdiğim, erkekler için tabu olan bu yerde, bu şekilde bulunmak da kolumu dolabın köşesine vurmamın verdiği fiziksel acının yanı sıra psikolojik bir acı da veriyor. Hani bana daha önce “Oğlum bayan kuaförüne ilk gittiğin gün, içerde geçirdiğin zamanın %45′ini, üzerinde don ve ayağında sonuna kadar çekilmiş bir çorapla yanlışlıkla yere döktüğün çayı silmeye çalışarak geçireceksin..” deselerdi ben değil içeriye girmek, ege bölgesi sınırları içine yapılacak herhangi bir geziye şiddetle karşı çıkardım. Çok acıydı sevgili okur çok. Sonra bi de soruyolar akşam “niye halaya katılmıyosun?..” Ben o gün çorabımın tekiyle beraber kendime olan saygımı yitirmişim haberin var mı senin?..
Eminim hepiniz Emre Kongar ve Mehmet Barlas’ın Yorum Farkı programını bir kez seyretmişsinizdir. O programda seviyeli tartışma kisvesi altında ne laf sokuluyor be abi. Önce küçük bir giriş, “meraba, nasılsınız” Sonrasında FİGHT!.. O medeni konuşmanın altında yatan alaylar, iğnelemeler inanılmaz. Hani orda sen ben olsak ağlayarak çıkarız, canlı yayından yani o derece. Resmen fikirsel bir street fighter maçı gibi. Kongar aduket atıyor, Barlas gözlüğüyle engelliyor. Barlas foryuken çekiyor, Kongar Sakalıyla emizliyoor fortyukeni filan. Eminim kafa seslerini bir duyabilsek, o koca koca adamların salonda atari oynayan 9 yaşında çocuklardan farklı olmadığını görürüz. “Off ne koydum çocuğu!..” “Ne oldu kurudun kaldın?..” “Adamı böyle ötürürler, sen git abin gelsin koçum!..” lar havada uçuşur nezih NTV stüdyolarında.
Geçenlerde çöp poşedimiz bitmiş. Bir tane büyük boy poşet aldım, eve geldim. Bir tanesini açtım, takmaya çalışıyorum çöp kutusuna küçük geliyor. Ben orda bi sinirlen bi sinirlen. Çöp kutusuna küçük gelen büyük boy çöp poşedi mi olur kardeşim?.. Hadi küçük boy alsam da küçük gelse o benim eşşekliğim, senin yapacağın bişey yok. Çünkü yazmışsın üzerine küçük boy diye. Ama ben büyük boy diye aldıysam o çöp poşedi büyük gelecek arkadaş. Senin koroplast olarak bu hatayı yapma lüksün yok. Herşeyi düşüneceksin. Mesela üzerine büyük boy yazmayacaksın da o kadar da büyük değil boy yazacaksın ya da ne biliyim çok da gözünüzde çok büyütmeyin boy yazacaksın. Bunları da ben söyleyeceksem ne anladım ben senin korpolastlığından.
Efendim.. Üzülerek bir yazının daha sonuna geldiğimizi belirtmek isterim. Başta da söylediğim gibi gayet tırt konulardan bahsettim. Hani bana bu yazıyı okumamak size pek bişey kaybettirmezmiş gibi geliyor. Yani ben bütün bunların farkındayım ama siz yine de bana söylemeyin, acayip bozulurum vallaha, suratınıza bakmam!..

Bugün Devekuşunun arkasından konuşan adam, yarın antilopun arkasından konuşur, fokun arkasından konuşur.. Önüne geçemezsin..

omerharmankaya — Mon, 19 Jul 2010 08:41:06 +0000

Efendim merhabalar!.. Bir süredir tatilde olduğum için (kafa tatili) yazılarıma ara vermiştim. Fakat bu arada site yönetimi (özel bir web sitesinde yöneticilik yapıyorum) “Yazarımız tatilde olduğu için yazılarına bir süre ara vermiştir.” diye bir ibare (i-bare; potansiyel bir i-phone uygulama ismi.. İsmi ben buldum içini sen doldur Steve, işin ne?) koymayı unuttuğu için böyle bir mahçubiyet durumu oldu bende kusura bakmayın. Bundan sonra haftalık bir düzende (2 haftalık mı olur artık 3 haftalık mı, onu şimdiden kestiremiyorum) yazılarımı yayınlamaya devam edeceğim. Ayrıca arada bir de yaz yazılarına yer vermeyi düşünüyorum ama o yazılarda belirli periyotlarda, sürekli dönüp dolaşıp zeytinyağı, güneş, brokoli, akdeniz foku, şnorkel gibi konuları kullanacağım için, bir süre sonra sıkılabilirsiniz, şimdiden uyandırıyim..
Şimdi ben son zamanlarda kendime rahat edebileceğim bir kıyafet tarzı oluşturmaya başladım.. Tarz dediğimde eşofmanaltı ha.. İlk başlarda ne biliyim önce evde giydim, sonra yavaş yavaş bakkala, manava gittim.. En son da bir iki kere toplu taşıma araçlarına bindim, kalabalık yerlerde dolandım filan.. Gayet verimli geçti yani test aşaması.. Neden sonra bir akşam arkadaşlarım dışarı çağırdı, dedim ki kendi kendime “Artık bara eşofmanla gitmenin vakti geldi Ömer Efendi!..” Çektim altıma 3 bantlı adidaslarımı, girdim bara.. neyse.. sahnede çok sevdiğim Yersiz Oyuncular var.. Seyrettik performanslarını, güldük eğlendik. İşte oyun bitti, Sinan barış işaretini yaptı falan.. Sonra masada arkadaşlar bana doğru döndüler selamlaşmak için. Aralarından biri bana dedi ki; “Hayırdır, niye pijamayla çıktın?..” Ben orda bir bozuldum, bir bozuldum inanamazsın sevgili okur.. Eşşekten düşmüşe döndüm tabiri caizse.. Bak, şimdi ben kendi çapımda yeni bişeyler deneyip içimden; “Ulan toplum karşı çıksa arkadaşlarım destek olur!” diye düşünürken, onların bana direk akşam gezmesine çıkmış dede muamelesi yapması bana çok koydu.. pijamaymış!.. pijama ne ya?.. eşofman da değil yani.. pijama.. Şimdi kızmakta haksız mıyım sevgili okur? ben bu adamlara arkadaşım diyorum, canım ciğerim diyorum.. Yeri geliyor facebookta duvarına şakalı, ama onlara değer verdiğimi alttan altta hissettiren şeyler yazıyorum ama adam eşofman konusunda Duman Solisti Kaan Tangöze‘ye benden daha çok destek veriyor ya.. O herif giyiyor eşofmanı “Kaan’da çok aykırı çocuk ya, eşofmanla geziyor” oluyor, ben giyiyorum “Ne bu abi git üstüne bişey giy de gel” oluyor. Böyle diye diye adamı da iyice şımarttılar, üstü çıplak geziyor adam.. Onu ben yapsam “Ömer giyin allaşkına, rezil etme bizi..” olur. Dur bakalım aklımda bir kaç şey daha var, onları da deniyim bi, aynı tepkiyi alırsam bir daha, çekiyorum hepsine resti.. Bundan sonra eve gidemediklerinde Kaan Tangöze’yi arasınlar, gece onda kalsınlar.. Seçkin salona yer yatağı açar, Kaan’da eşofman da boldur sıkıntı çekmezler..

ben iki resim arasında bir fark göremiyorum

Eveet!.. Bu arada yerli Gossip Girl’ümüz hayırlı olsun. Bilmeyenler varsa dizimizin ismi Küçük Sırlar. En son Küçük sıfatlı dizimizin Küçük Kadınlar olduğunu varsayarsak, bu çok sevindirici bir gelişme.. Çünkü 5 kız kardeşin başına çeşitli belaların (yine belirli periyotlarda hırsızlık, gasp, tecavüz, hakaret, iftira vb.) gelmesi temalı bu dizi artık her seyredende iç baygınlığına neden olan bir bardak pekmezi bir dikişte bitirme etkisi yarattığı için yeni bir küçük sıfatlı diziye ihtiyaç vardı. Zaten bu dizinin artık öpüşmeli haberlere yeterince kaynak sağlayamadığı için, magazin basını tarafından ipinin çekildiğine dair haberler de kulislere bomba gibi düşmüştü. Mesela ben bu öpüşme konusunda Küçük Sırlar’dan çok ümitliyim.. Zira Dizinin sloganı şu “Masumiyet onların dünyasında kaybedilen değil, kazanılan bir şeydir!..” Bu slogan ben de ağır beklenti uyandırdı, ne yalan söylüyüm! Bakın burdan açıklama yapıyorum, eğer dizinin ilerleyen bölümlerinde bir tane ‘karakterler öpüşmeye başlayınca tavana yönelen kameralı’ sahne görüyüm, yakarım o seti.. Kimse de beni tutamaz!..
Geçen gazetede Trafikte Topuklu Ayakkabı Giymeyin diye haber vardı. Şimdi ben zaten giymiyorum topuklu, o konuda içim rahat. Benim takıldığım nokta şu; senin trafikten kastın ne kardeşim? Şimdi arabasını kullanan adamı kastediyorsan, o zaman haberin başlığı yanlış. Bu durumda, o başlığın, şu şekilde (bütün tekil işaret sıfatlarını bi cümlede kullandım, hanimiş benim ödülüm?) olması gerekir; Araba Kullanırken Topuklu Giymeyin. Ha öyle değilse işler iyice sarpa sarar. Çünkü benim gibi yarım akıllılar (az beyinliler de denebilir) yarın bir gün senin haberini referans alarak, bir İ.E.T.T Şöförüne “Abi, trafikte topuklu giymemeniz gerekiyormuş, gazetede öyle yazıyor..” gibi bir cümle kurmaya çalışırken daha “gazete” diyemeden ağzına kösele tabanıyla vurulması suretiyle bayılabilir.. Böyle bişey olursa, bunun hesabını verebilecek misin sevgili radikal?.. (Sonra Trafikte Kösele Ayakkabı da Giymeyin diye haber de yaparsınız siz. Hayır ne yapsın adam, topuğu delik çorapla mı kullansın otobüsü..)
Aynı şekilde milliyet.com’daki Göksel Çubuklu Hayal Kahvesinde haberi yüzünden 15 dakika “Göksel Çubuklu kimdi ya?” diye düşündüm. Adamların bir virgül koymaması hayatımdan bir çeyrek saat çaldı, düşün.. Ha çok önemli bir işim var mıydı yapacak? Yoktu ama ya olsaydı?.. (tehlikenin farkında mısınız?.. çok değil gibi görünüyorsunuz burdan.. gülerek monitore bakmalar falan..)
Monitore İtalyanca’da ekran demekmiş bu arada..
Bir arkadaşım baya kalabalık bir ortamda, alkol filan da var tabi, dedi ki; “Abi..” dedi, “devekuşlarının beyni gözlerinden küçükmüş..” Bunu duyunca benim sinirden bir gözüm dönmüş, bi tabak haydariyi kafasından aşağı dökmüşüm bunun.. Ben hatırlamıyorum tabi, sonra anlatıyolar bana.. Dediler ki “Abi ne yaptın?..” Ben de dedim ki “Önce o masada bulunmayan adamın arkasından yalan yanlış konuşmamayı öğrensin..” İlk vukuatı da değilmiş ha herifin, geçen de bir ortam da yunuslar hakkında atıp tutmuş, ben duymadım sonradan kulağıma geldi o benim.. Yaptığı bildiğin terbiyesizlik yani.. Ulan devekuşu dediğin kendi halinde sessiz sedasız bir hayvan, sen onu o kadar adamın içinde “küçük beyinli ya, kuş beyinli” diye niye rencide ediyosun?.. Hayır ne zararı dokundu hayvanın sana?.. Garibim zaten imajını düzeltmeye çalışıyor. Orda burda arkasından “Korkunca kafasını kuma gömüyormuş” diye konuşuyolar, ki o da iftira.. Adamın derdi başından aşkın, ciğerden ciğerden off çekiyor. Sen hayvana destek olacağın yerde, bi de niye yarasına tuz biber oluyosun?.. Neyse allahtan, bu herif geldi sonra, sakin kafaya oturduk konuştuk.. Konuşunca bu da hatasını anladı tabi, devekuşunun nezdinde bütün kuşlardan özür diledi filan.. ben de dedim “kusura bakma..” işi öyle tatlıya bağladık..
Gittim şimdilik, bi beş dakka yerimi tutsana.. bir arkadaş gelecek birazdan..

Köyde gece tuvalete kalkan şehirli çocuk, bir gezegeni keşfetmeye gitmiş astronotun ruh haliyle atar adımlarını…

omerharmankaya — Wed, 07 Apr 2010 11:28:42 +0000

İlkokuldayken her yaz tatili illa bir köye gidilir ya. Normalde işin olmaz, bütün sene boyunca kitaplarda, gazetelerde resimlerini gördüğün, denizli, şemsiyeli, şezlonglu tatilin hayalleri kurarsın. Hergün sahile inip, kolluklarını takıp yüzecek, ekipmanlarını annenden isteyip (hepsi sert plastikten imal edilmiş, küçük kova, kürek, kazma ve tırmıktan bahsediyorum) herkesi kendine hayran bırakacak devasa bir kumdan kale yapıp, (ya hadi şansın yaver gitti kum oyun hamuru gibi, hadi diyelim sen ufaktan kaleni şekillendirirken, gelip tekme atan çocuk da yok o gün sahilde, güneş yanığı olmuş, annesi sırtına yoğurt sürmüş evde yatıyor ama sen 9 yaşında o burçları, o mazgalları, o surları nasıl yapıyorsun arkadaşım.. bildiğin ince iş.. tırmıkla, kürekle mümkünü yok yapılmaz.. ben bırak 9 yaşını, oturtsalar sahile şimdi yapamam, senin olayın nedir?.. hayır dayın, amcan yuvarlak masa şövalyesi filansa söyle bilelim.. utanılacak bişey değil yani..) sonra o kaleden etkilenen (senden değil bak kaleden. buradaki ince nüans hayatı boyunca etkileyecek salağı haberi yok..) yaşıtın bir kıza, köşedeki çay bahçesinde fruko ısmarlayıp okumayı nasıl söktüğünü filan anlatmayı hayal ederken, bir anda kendini uzaktan akrabanız Halil amcanın yanında, köy otobüsünde bulursun. Sert koltuğun üzerinde, göğsünde bir ağırlık, içinde anlam veremediğin bir huzursuzluk, tozlu camdan dışarıyı görmeye çalışarak geçer yolculuğun. Arada çaktırmadan Halil amcanın, etrafındaki başka hiç bir yetişkinin kıyafetlerine benzemeyen kalın ceketini incelersin, daha da cesaretlenirsen gözün diğer insanların suratlarına kayar. Fakat bir kaç kişiyle gözgöze gelince tırsar arka kapının orda ayaklarından bağlanmış ve başşağı asılmış tavukları kayar gözlerin. İkisinin de suratında, olanlara bir anlam veremeyen “noluyo amına koyum ya!..” ifadesi vardır. (o yaşta küfür dağarcığın “eşek”, “düdük makarnası”, “hıyarağası” hadi en fazla “göt” ten oluştuğu için bakışlara bir anlam veremezsin tabi..)

Neden sonra otobüs köy camisinin önünde durur, 15 saniye sonra da köyün girişinden beri anlamsız bir şekilde otobüsün arkasından koşturan, 7-12 yaş arası, güneşte dolanmaktan kapkara olmuş, kafaları 3 numara traşlı, 9-10 kişilik çocuk gürühu olay yerine intikal eder. Siz otobüsten inince etrafınızı sararlar. Aralarından, üzerinde bu sıcakta niye giyildiğine anlam veremediğin bir kazağı olan, yanınıza yaklaşıp, “poşetleri alıyım mı baba?” diye sorunca normalde o güne kadar çarpım tablosunu tersten okumanın ötesinde pek zekice atılımlarda bulunmamış çocuk beynin, orada kendinden beklenmeyen bir atak yapıp sana şu bilgileri verir; “Bak bu çocuğa dikkat et!.. bu çocuk senin önümüzdeki 1 hafta, (annen aramazsa bu süre 2′ haftaya da uzanabilir) boyunca zaman geçireceğin adam. Kendini bu adama sevdirmen lazım koçum.. o senin bu köydeki gözün kulağın olacak..” sen de bu direktiflerle, kaldığın süre boyunca soracağın, ‘ulan acaba bu köpek salık mı, bağlı mı?..’, ‘bu buzağı uzaktan sevimli gibi duruyor ama yaklaşırsan ısırırmı ki?..’, ‘o delikler, yılan yuvası mı acaba?.. ‘ , ‘hindileri kızdırdıktan sonra minimum kaç metre yüksekliğe çıkmak gerekir?..’, ‘bu çocuk abanmak yok diye kural koymamıza rağmen neden abanıyor?..’ sorularına cevap verecek, yaşam koçuna istemeye istemeye elini uzatırsın; “Meraba ben Ömer..” O ise köy hayatında bir çocuğun anlamlandırmayacağı bu hareketin karşısında savunma mekanizmasını devreye sokar ve otobüsün arkasından koşturma ekibiyle beraber bu hareketine hunharca güler. Hakem düdüğünü çalar, orta noktayı gösterir ve daha maçın başında skor; Kırsalda Çetin Şartlarda Yetişmiş Köy Çocuğu 1 – Ağzı Süt Kokan Şehir Bebesi 0 olmuştur.

Otobüsten eve kadar yürürken nerden geldiğini ve kimin oğlu olduğunu soran insanlara cevap vermekten yorulduğun için, o girdiğin bahçe sana cennet gibi gelmiştir. Bahçeye girer girmez acayip bir ilgiyle karşılaşırsın. Daha önce hiç görmediğin insanlar sana sıkı sıkı sarılıp, kocaman kocaman öperler. Sen o kucaktan, o kucağa savrulurken, “tamam sıkmayın çocuğu artık, daha yeni geldi yorgundur, gel oğlum bi elini yüzünü yıkayalım” diyen evin annesi kurtarıcın olur. Kurtarıcın, daha sonra adının tulumba olduğunu öğreneceğin basit makinanın kolunu 4-5 defa indirip kaldırır, ve ensenden tutup, o hareketin gazıyla gelen suya suratını dayar. O yaşa kadar ölüme en çok yaklaştığın an o andır. Tekrar nefes almaya başladığında ise, gözünde otobüsteki tavukların “noluyo amına koyum ya!..” ifadesi belirir ve kurtarıcına, içinden okkalı bir küfür savururursun!.. (ağzını kırdığımın kadını)

O kadar eziyetten sonra, keyifli kısım başlamıştır artık. Senin hatırına kurulan sofrada, daha sabah yapılmış, taze tandır ekmeğine yumulurken, bi yandan da inanılmaz kokan köy domatesine yaşam koçunu örnek alarak kocaman bir ısırık atarsın. Kriz yönetinin onun kadar iyi olmadığı için, kontrolden çıkıp fışkıran domates suları etrafa yayılır ama normalde evde yapsan annenin ağzına s.çacağı bu harekete, ev sakinlerinin verdiği tepki gülmek olur. Sen yine gol yedim diye üzülürken. Yanında oturan yaşam koçun eğilir ve kulağına; “annem hiç bu kadar çok yemek yapmıyo, sen hep gelsene bize” der. Hakem senin yediğini zannettiğin golü iptal edip, ofsayt düdüğü çalarken, yaşam koçunla aranızdaki buzlar da yavaş yavaş erimektedir.

Yemekten sonra geçen iki saatin, 1 buçuk saatini çömelerek geçirirsin. Çünkü normalde evden çıkmayan, okul bahçesindeki 2 gram topraktan başka, toprak görmemiş bir şehir çocuğu için şaşıracak ve inceleyecek o kadar çok şey vardır ki köyde. Bütün bu ayrıntıları, daha yakından görmek için sürekli çömelir işte şehir çocuğu. Karıncaların nasıl hep aynı yoldan çift şerit gidip geldiğini görmek için çömelir; üst taraftakiler kızarmış olmasına rağmen, altta kalan ve hala yeşil olan domatesleri görmek için, fidenin dibinde çömelir; toprağı kazınca çıkan solucanların nasıl hareket ettiğini görmek için çömelir; içtiği sütün geldiği yeri görmek için ineğin altına çömelir, gözleri açılmamış köpek yavrularını görmek için çömelir, çömelir de, çömelir.. Çömelme faslından sonra, anlamsız yürüyüşler başlar.. Çeşmenin oraya yürünür, caminin oraya yürünür, okula yürünür, uzaktaki tepenin oraya yürünür, ordan “şu ilerde taş var ya” oraya yürünür, ordan “oranın köpeği kangal kaçacak kadar uzak mesafeye” yürünür, ordan bakkala şeker almaya, ordan kahveye, ordan tekrar eve. Günün bonusu ise traktör gezisidir. Normalde traktörün yanına yaklaşamayan arsız yaşam koçun, anne babasının zayıf noktası olan seni öne sürerek izinle beraberi ahırın anahtarını da koparır. Ahıra giderken yürümekten, bir üst level’a koşmaya geçilir. Kapı açılır traktöre binilir. Normalde senle yaşıt adamın nasıl koca traktörü kullandığına şaşırman gerekirken, sen 40 yıllık köy çocuğu gibi, şöförün yanına tekerin üzerine oturursun. Yaşam koçun, normalde ayda yılda bil aldığı traktörü, sabah yürüdüğünüz heryere sürmenin (hatta köpeğin baya yakınına bile) sen ise gözünü kapatıp, rüzgarın ve birey olamaya yaklaştığın bu anın tadını çıkarırsın. Ha bu arada artık, hakem de seyirciler de evine gitmiştir, çünkü o saatten sonra şehir bebesi ve köy çocuğu arasında skor amacı güdümeyen bir dostluk maçı başlamıştır.

Traktör gezisinden sonra bu sefer kendi isteğinle dayarsın yüzünü tulumbaya, doya doya nefes almazsın. Sabun kokan elini, burnuna dayayıp içeriye girersin. Herşey gözüne tanıdık gelir bu sefer, sabah görünce şaşırdığın tavandaki kütükler, duvarda köşesinde siyah beyaz fotoğraf olan ayna, hatta otobüste sana garip gelen Halil amcanın cekedi bile. Sabah otururken rahatsız olduğun minder de, artık kıçına batmaz olmuştur. Dilin açılır sorular sorarsın, ekmeğin bitince ekmek istersin, domatesin suyunu bile yere dökmezsin artık.

Yemekten sonra dışarı çıkılır, muhtemelen yarın senin de seve seve dahil olacağın otobüsün arkasından koşma ekibiyle kıran kırana futbol maçı yapılır. Kaleler, kapıdan şu çizgiye kadardır, top patlaktır, ayaklarda terlik vardır. Sen bu saatte dışarda olmaya mı?.. Ay ışığında top oynadığına mı?.. Kendinin 3. takınının 5. golünü attığına mı sevineceğine karar vermeye çalışırken, göz açıp kapayıncaya kadar geçer zaman, eve dönersiniz. İçerdeki odaya girdiğinde senin için bir yatak çoktan hazırlanmıştır bile, üzerini değiştirip yatağa girersin. Sana pek hareket kabiliyeti sağlamayan ağır yorganın altında, normalden uzun olan yastığın yüzeyinde optimum yeri bulup kafanı gömersin. Bir süre sonra aralarındaki samanları incelediğin, kütüklerin formları bozulmaya başlar ve sivrisineklerin iyi geceler vızıltıları arasında uykuya dalarsın.

Gecenin bir körü, sana iyi geceler dileyen sivrisineğin, “ulan o kadar kanını emdim sesin çıkmadı, taptaze çocuksun kalk biraz kendini savun” vızıltısıyla uyanırsın. Yüzünü 5 yerinden ısırmıştır adi hayvan, çişin de gelmiştir bir yandan. Yavaşça yataktan kalkarsın ayaklarının ucunda yürüyerek kapının önünde gelirsin. Kilidini burktuğun anda kapı gıcırdayarak kendini bırakır, ardında da odaya serinliği ve sessizliğiyle beraber gece dolar, sonuna kadar. Kapının önünde etrafa bakarsın, inceden tırsarsın. Çünkü sabah koşturmaya can attığın her yer, ıssızlık ve dolunayla beraber korkutucu bir hal almıştır ve bu atmosferi hiç susmayacakmış gibi bir enerjiyle, karıncaya inat öten cırcırböceği bile bozamaz. Bir karar vermen lazımdır. Yatağa dönüp havanın aydınlanmasını mı bekleyeceksin?.. Yoksa bütün korkunçluğuna rağmen, o zorlu parkuru açıp kendisi zaten başlı başına ürkünç olan o tuvalete mi gideceksin?.. Dolan mesanenin de ısrarıyla, bütün korkuna rağmen tuvalete gitmeye karar verirsin. Ayağına gelen ilk terliği giyer, adımını atarsın. Bu adım senin için büyük, çocukluğun için daha büyük bir adımdır..

Uzaylıyla ters düşmemek lazım.. Uzaylı siniri çok pistir derler..

omerharmankaya — Tue, 30 Mar 2010 10:36:27 +0000

Efendim, selamlar sevgiler..
Malum geçtiğimiz gün yaz saati uygulamasına geçtik. Daha önce yazmış da olabilirim hatırlamıyorum ama, bu kadar afilli ismi olan (“Yaz Saati Uygulaması”) bir aktivitenin, prosedürünün duvardaki saati indirip, el yordamıyla onun arkadaki tırtıklı yerini bulup, işaret parmağıyla çevirmek suretiyle yelkovanı kendi etrafında 360 derece dönderip, sonra saati tekrar yerine asıp, sonra bir iki adım geriye çekilip, saate “yamuk mu acaba?..” diye bakıp, düzeltmek olması bana çok mantıklı gelmiyor. (ki özetlesen aslında “saati bir saat ileri almaktan ibaret”.. ben biraz ağdalı bir dille yazdım, ona rağmen hala tırt..) ama konumuz o değil.. konumuz bu sene baharın gelmemesi.. Eylül’de başladı yağmur, “bereket bereket” dedik, Aralık’ta evde mahsur kaldık çıkamadık, elimizde kahveyle camdan dışarı bakarken; “iyi iyi bu sene barajlar doldu baya” dedik, Mart’ta eve gelirken göletlerin içinden yürümek zorunda kaldığımız için cukkul cukkul (anadolu’da “çok ıslak” anlamında kullanılır, ayrıca latince de “başucu kitabı” da demektir) olan botlarımızı kalörferin altında kurumaya bırakırken, “ulan bu sene ne yağmur yağdı arkadaş!..” diye inceden isyan etmeye başladık. Hepsine tamam!.. fakaat ben yaz saati uygulamasına geçtim diye sevinip akşam saatleri ileri alıp, sabah hevesle kalktığımda hala ortalık sanki şehrin ortasına güneşi engelleyen dev bir UFO yaklaşmışçasına (yürü bea betimlemeye bak.. special thanks to Independence Day and District 9) karanlıksa bir problem var demektir. Fırına ekmek almaya giderken terlik giyemiyorsam, güneş geldiği için ekranı parlayan televizyonu yan çevirmiyorsam, belki üşürüm diye giydiğim ceketi, yandığım için çıkarıp elimde taşımıyorsam ne anladım ben bu yaz saati uygulamasından. Bir de amaç ne?.. Gün ışığından daha fazla faydalanmak.. e ben göremediğim güneşten nasıl faydalanacam?.. Londra mı abicim burası?.. Orda olsak bi derece, oranın olayı o.. gideriz Big Ben’de bi çay içeriz ama burda yemiyor hafız.. O kadar çok ıslandım ki, filiz vermeye başlıycam, bak barajlar da dolmuş yeter artık gözünüzü seviyim. (Doğaya İsyan-4 Bu Akşam 00:30′da atv’de)
Yukarda UFO yazdım aklıma geldi bak. Şimdi bu son 2-3 senede patlayan infrared ısıtıcı sektörüne teşekkür mü etsem?.. yoksa “Allah bin türlü belanızı versin!..” mi desem bilemedim. Çünkü kömür, doğalgaz, 4lü ocak, ketıl ve battaniyeden sonra (son üç madde öğrenci evi ısıtma sistemlerindendir. tuzu kuru olanlar “bu nedir? ” diye sormasın..) değişik, yenilikçi bir ısıtma sistemiyle geldiler ve annelere rağmen (biliyorsunuz Türkiye Anneler Birliği (TÜRANBİR) en son “ayol o ne öyle.?. yandımı ısıtıyor, kapattınmı aniden soğuyor heryer.. hem geçen baktım fırıl fırıl döndürüyordu elaktrik saatini.. havayı da kurutuyomuş onlar, bizim Melahat’ler aldı, iki gün sonra bozulmuş.. almayın onları almayın” şeklinde bir basın açıklaması yapmıştı..) piyasada tutunmayı başardılar ve İHLAS Quartz Soba‘nın yerini aldılar. Şimdi bu takdir edilesi bir durum. Fakat bir yandan da H.G. Wells‘in olsun, Arthur C. Clarke‘ın olsun, yıllar boyu, emek emek kafamızda oluşturduğu o gizemli, etrafa ışıklar saçan, teknolojik güçlere sahip dairesel araçların yerini, istenildiği zaman ayarlanabilir ayağına oturtulabilen, ince uzun, önü telli, boyu 1.00 bilemedin 1.20 m civarı olan bir cihaza bıraktı. Ha bu da ışıklar saçıyor, belirli bir teknolojisi de var (yanındaki on/off düğmesini kastediyorum) hadi fiyatı konusunda da biraz gizem yarattık diyelim. Fakat yarın birgün bir uzaylı gelse “Selam dünyalı, bizim kulağımıza bişeyler geldi. Sizin UFO’dan anladığınız nedir bir anlatın bakıyım..” dese.. Herife taksitle alınmış, pakedi açılmamış, 1 yıl garantili infrared ısıtıcıyı uzatırsan, herif onu kafanda da paralar, sonra bi ıslık tüm sülalesini de çağırır, işgal ederler canım gezegeni.. yapar bunu.. uzaylının tersi çok pistir aga.. (Bi de çok karşısında durunca baş ağrısı yapıyor, ona kızmış da olabilir Uzaylı.. malum kafa kocaman onlarda, çekilmez olabilir baş ağrısı..)
Son olarak malumunuz bu CERN‘de parçacık hızlandırıcı Büyük Hadron Çarpıştırıcısıyla deneyler yapılıyor. Yakın zaman da da yeni bir aşamaya geçiliyor sanırım. Şimdi bu deney http://twitter.com/CERN sayfasından takip edilebiliyormuş. Baktım adamlar, türkçesiyle “Işın 2 iyi gitmiyor. Bunu atıp yeni enjeksiyona geçmeliyiz.” işte ne biliyim “operatörler ışınlar olmadan makinalara enerji verdi.” (bu arada sürekli bir “ramping” kelimesi geçiyor. Google Translate’e sorduğumda “ramp” filli “şahlanmak” “şaha kalkmak” “kudurmak” “köpürmek” “yayılmak” anlamına geliyormuş. Bunu okuyunca kıllandım şimdi. Biz adamları oraya evrenin oluşumu hakkında ipuçları bulsunlar diye gönderirken, bunlar hadron çarpıştırıcısının üstünde dansöz oynatıp “kudurt!.. köpürt!.. haydi bakalım sabahlar olmasın!..” diye rakı içip, alem yapıyor olmasınlar..) gibi aslında bi b.k anlamadığımız ama okuyunca “meh meh” diye çenemizi kaşıttıran, bize kendimizi önemli ve özel hissettriren şeyler yazmışlar. Bu güzel bişey ama aynı sayfada Bio bölümüne baktığınız zaman Dünyanın En Büyük Parçacık Fiziği Laboratuarı yazıyor. Bu nasıl bir rezilliktir?!.. Abicim sen bilimadamı mısın?.. Yoksa ATAŞEHİR’e Alışveriş Merkezi yapan müteahhit misin?.. Dünyanın en büyük laboratuarı ne demek?.. Sen işine bak, sonucunu al, onunla övün biz de ona saygı duyalım.. Ne o öyle okula müşteri bulmaya çalışan özel okul sahibi gibi “en büyük fizik laboratuarı bizde” Oldu olacak sosyal aktiviteleri, öğrenci kulüplerini de gösterin de oğlanı oraya yazdıralım.. te allam ya..
Şimdi sevgili okur; Calgon reklamlarındaki dayım da beyaz önlük giyiyor, bunlar da giyiyor ve ondan 50 kat daha fazla para alıyorlar utanmadan. Allaha havale ediyorum, sinirlenmeye değmez. Siz de boşverin haydi evinize gidin. Yarın haberleşiriz..

Ben büyüyünce “Modern İnsan” olmak istemiyorum!..

omerharmankaya — Thu, 25 Feb 2010 10:43:22 +0000

Efendim Merhaba!.. Hello!.. Hallo!.. Salut!.. Hola!.. Salve!.. Привет!.. 您好!.. やあ!..
Şimdi “ne bu?” diyebilirsiniz.. Bir kaç arkadaşımın tavsiyesiyle bloga uluslararası bir boyut kazandırmaya karar verdim. Şimdilik Google Translate’in de desteğiyle kazandırabildiğim boyut bu kadar.. Farkındayım çok fazla bir boyut değil santime vursak 3-5 santimi geçmez ama şimdi bunu da yapmayabilirdik. Küçük de olsa bir adam attık biz omerharmankaya.com olarak. Baktık güzel tepkiler alıyoruz, olmadı yazıları komple çeviririz, fotoşop desteğiyle onların memleketinde çekinilmiş (bkz: çekinilmek) gibi duran fotoğraflar koyarız.. olur yani bunlar, değişik fikirlere açığız bu konuda.. (çok da değişik olmasın da hani az değişik olsun böyle..)
Dikkatimi çekti, “Merhaba”nın çoğu avrupa dilindeki karşılığı h, l, e, o, a harfleriyle yapılan kombinasyonlarla oluşturulurken, bahsi geçen selamlama kelimesi Fransızca’da “salut”, İtalyanca’da ise “salve” demekmiş. Şimdi bir İngiliz’in, bir Alman’ın gözünden baktığımız zaman bu yapılan düpedüz artistlik. İşte efendim “biz sizden farklıyız, biz sanatçıyız, biz romantiğiz.. rönesans yaptık biz, “salut” , “salve” diyoruz, beğenmeyen kullanmaz kardeşim.” İyi girişmiyo diğer memleket temsilcileri İtalyan’lara, Fransız’lara Avrupa Birliği Parlementosunda. Biz olsak herif kürsüye çıkar çıkmaz indiririz “Artistlik yapma lan!.. adam gibi “r” leri de söyle, Beyazıt Öztürk müsün sen?” diye ama adamlar yapmıyolar.. Avrupa Hoşgörüsü diye tabir edilen şey bu olsa gerek.. (-Boşver James onların seviyesine inmenin alemi yok.. -Haklısın Gunther, Fransız’la Fransız, İtalyan’la İtalyan olmayalım.. gel ben sana bira ısmarlıyım.. bizim memlekette birayı koca memeli kızlar servis ediyomuş, ben de milliyet.com.tr’de gördüm valla..)
Benim mesela en yakın hissettiğim millet Meksikalılar.. Değerlendirmemin altında ise çok karmaşık kriterler yok. Beni bilenler bilir deniz tarafındaki kalede benim bir tek kriterim vardır; Bıyık!.. Bıyık kime yakışıyorsa ben onu severim. Ha bu bazen tek bir insan olur.. ne bileyim Tuncel Kurtiz olur, Osman Tanburacı olur.. bazen bir hayvan olur, kedi olur, fok olur.. bazen buzdolabı olur, ketıl olur, pringles maskotu olur.. bazen de komple bir millet olur.. İşte Meksikalılar mesela.. Bıyık bir millete bu kadar mı yakışır ya?.. kadınına, erkeğine hepsine yakışıyor.. adamlar bizden biri gibi sanki.. İnanmayan tutsun getirsin bak bi Meksikalıyı, tanıştırsın babasıyla, bir saat muhabbet ettirsin, asker arkadaşı çıkmazlarsa, bana gelsin dönüş biletini ben alıcam Meksikalının.. az daha kassan uzaktan akraba bile çıkabilirsin adamla.. (çok uzaktan ama hani meşhur “kızılderililer türkmüş” hikayesi) o derece..
Sene 93 ilkokuldayız.. Öretmen dedi ki; “Haydi bakalım sizce Milenyum’da neler olacak bir resmini yapın..” Şimdi düşünüyorum da ne büyük bir zalimlikmiş bu.. İlkokul çocuğuna milenyum denir mi ya?.. ben daha 7′lere kadar çarpmayı zor öğrenmişim, geçtim milenyumu, ne biliyim bi çoko prens deyince bi taso deyince kafam yanıyor zaten, bir hafta onları düşünüyorum.. sonra sen gelmiş bana “hadi milenyumu resmet” diyosun.. e o birikimle, bu yönelimi alan her çocuk gibi başladık çizmeye.. ama neler çiziyoruz.. uçan arabalar, konik binalar, (komik değil konik, gerçi konik bina da baya komik) lazerli silahlar.. aman yarabbi.. bildiğin Jet-Giller kafasındayız.. şimdi bak biz çocuğuz hadi ama o aşamada bize bir yetişkinin bize “dur” deyip, şu soruları sırasıyla sorması gerekiyordu; “Babanın arabasının markası ne?..” “Murat 131 bilemedin Reno Spring (bi de Ford Taunus vardı akıllara zarar)” “Milenyuma kaç yıl var?..” “Yedi..” “Pekii.. dünyadaki teknolojik gelişmeler hakkında bir fikrin var mı?..” “Yok” Sonra da “E o zaman, ne bok yemeye uçan araba çiziyosun gerizekalı.. nasıl bir yedi yıl hayal ediyorsun ki babanın Hacı Murat’ından, uçan arabalara geçilecek.. yürü git top oyna dışarda.. yakan kopmuş düzelt onu da..” demesi lazımdı.. Bütün bunlar olsaydı, biz bugün bu halde olmazdık..
E tabi milenyumu bu kadar kafada büyütünce.. bir sürü problem çıkıyor.. 2010 yılındayız diyosun bak.. Çocuk kafayla hayal ettiğin uçan arabalar olsaydı, şimdiye dizeli çıkardı düşün ama hala arabalar yollarda kalıyor.. ışınlanma olacak diye hayal ediyordun, şimdi “5 kişi binsek acaba asansörde kalır mıyız?..” diye düşünüyosun.. daha hala diş macunu lekesine çare bile bulunamadı.. hala içimize yün içlik giyiyoruz kışın ya.. ama bütün bunları geçtim, 2010 yılında bana en çok koyan şey, evlerimizde hala leğen olması.. bunca gelişmişliğe rağmen hala leğenden vazgeçemiyor olmamız çok düşündürüyor beni.. modern insanın en büyük problemi bu bence..
Peki o zaman bir de şu soruyu soralım; “modern insan nedir?..” ben biraz bişeyler okudum bunun üzerine.. işte özetlemek gerekirse, modern insan için “yaşamak ve yaşatmak için çağa ayak uyduran insan” diyen de var “insancıl ve kültürel değerleri benimsemiş insan” diyen de.. hatta “s.çtıktan sonra kıçını silmeyi bilen insan” diyen bile var.. (biraz sığ olmakla beraber gayet çarpıcı ve doğru bir tespit bence) Fakat dikkatimi şu çekti.. ufak tefek değişiklikler haricinde, bütün disiplinlerin tarif ettiği modern insanı düşündüğünüzde kafanızda beliren şekil şu; “Baba Figürü”.. bildiğin baba ya.. kel, piknik tip, bıyıklı, bodur.. hani her an AKP kabinesinde bakan oluverecekmiş gibi bir tip.. (inkar etmeyin şimdi çoğumuzun babası böyle.. ) şimdi herşeye eyvallah.. ama yıllarca bel bağladığım bilimin, felsefenin modern insan diye tanımladığı varlığın, beyaz atlet ve aşortmanla televizyon karşısında horlayarak uyuduğunu görmek içimi acıtıyor, be okur.. insanın tekrar Avcı Toplayıcı Topluma dönesi geliyor..
Sevgili Modernler şimdilik bu kadar, çok iyi bakın kendinize.. hep Modern kalmanız dileğiyle..

“Bebeğin Dramı” Biri Bizi Özetliyor!..

omerharmankaya — Sat, 30 Jan 2010 09:19:41 +0000

"Bebeğin Dramı" | Biri Bizi Özetliyor!..
Uploaded by dobercan. – See more comedy videos.

2010 Dünya Kültür Mantarı

omerharmankaya — Fri, 22 Jan 2010 08:08:38 +0000

Efendim merhabalar, merhabalar… aman efendim ne zahmet ettiniz, arkadaşınıza da okutuyorsunuz, hiç gerek yoktu gerçekten.. Çok sağolun çok teşekk.. ÇAAAT!.. (evet birinin durdurması gerekiyordu)
“Yargıç” sanki “Hakim”in babası gibi.. “Savcı” da oğlu, ama büyük oğlu, aklı başında, babasının sözünden çıkmayan, iyi bir iş, mutlu bir evlilik yapmış.. haftada en az iki kere, elde kuru pasta babayı ziyaret (“Hakim”) her zaman övünülen evlat yani.. Avukat da oğlu ama, ufak oğlan o hayırsız, laf dinlemez, hep abisi gibi olmak ister ama olamaz.. “Sanık” ise fırlama dayı.. olur ya her ailede, işsiz güçsüz kahve köşelerinde sürten, sürekli başına çorap ören, ailenin büyüklerinin karakoldan topladığı, ama sonra kıyanmayıp eve alınan.. (Örnek Karakter: Neşeli Günler-Ziya) ama bi yandan da eve alındığına bin pişman edilen yani.. çünkü evde de “Yargıç”, “Hakim”, “Savcı” sürekli laf koyar buna, bi tek evin küçük oğlu savunur, “Avukat”.. O da harçlığını verdiğin sürece, harçlığı kestin mi, hoop, taraf değiştirir.. fazla parayı veren, küçük oğlanı yanına çeker.. kural bu.. ha bi boka yaramaz o ayrı..
Geçen bizim evin ordaki ev yemekçisinde, ev yemeği yiyorum (ya ne yeseydim) Bi baktım dayının biri, köşede bi kıpranmaya başladı.. başta bi anlam veremedim.. sonra “boşver ne yaparsa yapsın” dedim kendi kendime (zira yanımda bir bayan vardı, bıyığımda çorba bulaşığıyla ona bişey diyemezdim) ama kıç kadar dükkanda boş veremiyosun.. klasik bir ev yemeği dükkanı, taş çatlasın 2.5 bilemedin 3 metrekare olduğu için, adam iki yan masada arkasına dönse dükkanda hemen bi sirkülasyon başlıyor, kaos oluyor.. hani kovboy filmlerinde olur ya, hava kapalı olur, bulutlu mesela, kovboylar; “Fırtına yaklaşıyor, atlar huysuzlandı..” derler, atlarda hakkaten arkada “hımrphhşş, hiihihmmmppşş” diye huysuzlanırlar, ev yemekçisinde de bi kişi montunu giyse, diğer müşteriler öyle huysuzlanıyolar.. işte ben de yerimde “hımrphhşş, hiihihmmmppşş” huysuzlanıyorum, yanımdaki bayanda bi yandan “hişş!.. tamam oğlum, geçicek birazdan..tamam..” diye yanağımı okşuyor, bi yandan küp şeker veriyor ağzıma (çayı şekersiz içiyomuş, o şekerler) o sırada kıpranan abi, tok bi sesle “pardon hesabı alabilir miyim!..” dedi.. ama öyle bi tok ses ki; sanırsın 2 Porsiyon Kuzu Çevirme filan yedi herif.. “Ne vardı sizin?..” dedi garson, şimdi o tok sesin sahibi “ne yoktu ki, ne yoktu ki, hahahahahaha!..” diye devam etmesi lazım bence, ama abi; “az mercimek, az kuru, az pilav” dedi.. “beş lira efendim borcunuz..” dedi garson da.. ulan sese bak, yediğine bak, hadi onları geçtim ödediğin hesaba bak; 5 lira.. ha 5 lira nomalde az mı?.. değil… ama o sese az.. insan o sese, hiç bişey yemese bile 60-70 lira hesap bırakır, 30-40 lira bahşiş.. bi de üstüne çırağa 20 lira verir; “git bakkala kendine goflet, moflet bişeyler al” der.. ulan hakkıyla kullanamayacaksan o sesi, ver bi kodamana o kullansın.. ne ince sesli kodamanınlarımız var bi bilsen.. (kodamanın dramı da başla olur ha) ses naklide vardır illaki, Tom Cruise, bi bant takıyo yapıyor (gerçi dublaj diyolar inanmıyorum ben ama..) biz mi yapamıycaz..
Anneme; “Anne ben scientology tarikatına katılcam..” dedim, “ne bok yersen ye!..” dedi ve hemen ardından kafama terlik attı, daha sonra da “git getir terliği bi daha atcam hırsımı alamadım..” diye ekledi..
Şimdi en son “Issız Adam” filmiyle ayyuka çıkan bir geyik var efendim, nedir o?.. “Kadınlar yemek yapan erkeklere bayılır..” şimdi literatürü bi araştırsan buna benzer bir sürü teori var. “Kadınlar kendini güldüren erkeklere bayılır.”, “Kadınlar kibar ve centilmen erkeklere bayılır.” , “Kadınlar yakışıklılığa değil, karaktere bayılır..”, “Kadınlar enseköküne söyle sağlam bi odunla koydunmuydu bayılır..” gibi.. Örnekleri daha da çoğaltabiliriz.. Şimdi her teori gibi bunların da gerçek hayatta yeri yok (belki enseköküne vurmak işe yarayabilir, denemek lazım-bu arada ensekökü nedir ya-sakın matematik temalı esprilerle açıklama yapmaya kalkmayın) ama garibim biz erkekler, hatun tavlamak için panikle her denileni yaptığımız için yukarıdaki teoriler sonucu türlü maymunluklara giriyoruz, tutarsız hareketler sergiliyoruz. Kapasitemizi aşacak işlerle uğraşıyoruz, mesela işte, iki yumurta dahi kıramayan arkadaşım bana diyo ki; “Olum kız italyan soslu makarnayı çok seviyomuş, bi deniycem bakalım..” , biri önceki günden kalmış yemeği bile tek başına ısıtıp yiyemez; “Akşam yemeğine, kremalı tavuk yapıyım diyorum ne dersin?..” diye soruyor, başka bi tane var manyak, kendisi sırf lahmacunla çalışan bir adamken; “Damla’yı egzotik tadlarla kandırmayı düşünüyorum, çok güzel bir hint yemeği tarifi buldum..” diyor. Sonra noluyor, hastanelerin acil servisleri, ilk buluşmadan sonra midesi bozulan kızlarla doluyor.. Hadi bakın bunlar hiç yemek yapamayan adamlar.. yapanların da kütüğü Bolu Mengen’de değil ki arkadaşım. Onların da mutfak kariyerleri, salçalı makarna (sevgili bayanlar, aranızda bir salçalı makarnaya tav olacak kız varsa, onları hemen erkek yurtlarına gönderebilirim, maksat işiniz görülsün) ve papatesli yumurta üzerine kurulu.. nasıl yemek yapacak bu adamlar allah aşkına.. yapmayın etmeyin sevgili hanımlar.. (bakın hanım diyorum) siz biraz eşiğinizi düşük tutsanız, hem siz zehirlenmezsiniz, hem de biz erkek sektörü telef olmayız.. ha talepten çok sıkılırsan başka bahane bul ama yemeğe bulaşma.. bunu senden İtalyan, Çin, ve Meksika mutfağı adına rica ediyorum.. midenizle kumar oynuyorsunuz farkında değisiniz..
Efendim bazen aklıma takılıyor, neden böyle evrenselleşmiş bir Türk masalı yok diye.. (gerçi evrenselleşmiş masalların menşeileri hakkında bir bilgim yok ama çaktırmayın, varmış gibi okuyun, mesela sz sorunca, ben masalı ilk yazan adamın nerde askerlik yaptığını, ilkokul öğretmeninin adını, sünnet olduğu tarihi filan hemen söyleyebilirmişim mesela.. bence olur..) biraz düşününce şuna kanaat getirdim, bizim masallarımızın, masal olmasına rağmen kendi içinde bir katı gerçekliği var.. tabi böyle gerçekçi masallar, kandırılmaya alışmış insanoğlunun işine gelmiyor.. yerel hikayeler olarak kalıyor gariplerim bu durumda.. bakınız bizim keloğlanımız mesela kelliğini asla görmezden gelmez, kel değilmiş gibi davranmaz, aksine bu eksiğiyle dalga geçer, kendisiyle barışık bir insandır. Hatta annesi, adamı “kel oğlum, keleş oğlum..” diye sever.. bu karakteri koyun bir batı masalına, (koyamazsınız gerçi, çünkü batı masallarında erkek kahramanlara body sporuyla iştigal etme ve Brad Pitt tarzı kemikli bir çeneye sahip olma şartı getiriyolar.. Keloğlan’ın bu kastta hiç şansı yok, Bruce Willis tarzı bi kel olsa yine bi yere kadar ama 1.60 boyla da nereye kadar..) daha kafadan bir peri gelir onun kılık kıyafetine bir karışır.. işte ne biliyim boyunu uzatır, koluna bi 700 milyonluk Rolex takar.. ona pantolon beğenir sonra o soyunma kabinindeyken, üstten “bak bide şunu dene, bu da çok yakışır sana” diye başka bi pantolon uzatır.. (masallardaki perilerin günümüz dünyasındaki muadilleri imaj makerlardır) herifi kralın karşına çıkaracak ya, önce aklınca adam etmeye çalışır.. gel gelelim (türküye başlar gibi cümleye başladım lan!..) bizim masallarımızda o paspal haliyle çıkar keloğlan, padişahın karşısına.. başta kendisiyle alay geçilmesine (alay etmek+dalga geçmek) rağmen, herkesi tek tek g.t eder (padişah dahil), sonra kızı alır gider.. (burda verilen mesaj da işte yine “kadınlar dış görünüşe önem vermez, zeki erkeklere bayılır..” allaam ya.. neyse yukarda çok giydirdim bu sefer bişey demiyorum..) ama bakın yaygın bir batı masalı olan Kül Kedisini ele alalım mesela.. masal başlar başlamaz, daha kafadan bir peri gelir, bizim külkedisine bi makyajlar, bi bişeyler, sonra baloya yollar.. (bak bi de şu var; külkedisi giderken peri ona der ki “12′de geri dönmelisin..” niye?.. ulan sen peri değil misin?.. 2 saat daha uzat.. ya da ne biliyim saati bi saat geri al.. bi iyilik yaptın bari tam yap.. ödenek mi kısıtlı nedir yani?..) şimdi bu metine türk yazarlar el atmış olsaydı, peri, külkedisine “kızım ben de isterdim seni bi anda prensese çevirmek, balkabağından arabalar yapmak ama öyle olmuyo bu işler.. bize maaşımızı bile zor ödüyolar.. ama bak temizliğini sevdim, haftasonları bana gel temizliğe, yövmiyenle üstüne başına bişeyler alırsın..” der.. olması gereken de budur.. neymiş efendim, kaçarken ayağından camdan ayakkabıyı düşürmüş, ulan sen camdan bi ayakkabı giy bakıyım, değil döne dönde vals yapmak, 15 dakka yürüyebiliyo musun?..
Son olarak da gectiğimiz cumartesi, resmi olarak başlayan “İstanbul 2010 Kültür Başkenti” mevzuunda bi kaç şey söyleyeyim.. Konserlerle başladılar.. güzel fakat bir yetkilinin aklına da; “Ulan Kültür Başkenti etkinliği için, Atatürk Kültür Merkezinin önüne sahne, kurduk.. ne güzel ironi yaptık..” diye gelmiş midir acaba onu çok merak ediyorum.. söz konusu sahne de eşşek kadar bişey ha.. bence o kadar büyük bir dalgaya gerek yoktu da, AKM arkadan hiç görünmesin diye, öyle bi masrafa girmiş olabilirler.. zira karşıdan bakınca sahne tam da kapatıyodu, koca binayı..
Saygılar, sevgiler efendim..

Kokusunda dayak var.. Nescafe 3′ü birarada (yumruk, tekme, dirsek)

omerharmankaya — Tue, 22 Dec 2009 11:37:57 +0000

Merhaba Dünyalı!.. (-ama onlar dünyalı Şaban -e, ben de harranlıyam!..)
Şimdi senaryosu Engin Günaydın’a ait olan Taylan Biraderler’in “Vavien” isimli filmi geçen hafta gösterime girdi biliyosunuz.(yani şimdiye kadar bilmiyosanız da, bunu okuyunca bildiniz) Merak ediyorum filmi kaç zamandır, sitesine bakıyım dedim. Böyle flaş animasyonlarla güzel bi site yapmışlar ellerine sağlık. (hastasıyım ya “flaş animasyonlu site”nin, gerçekten..“flaş animasyonlu site” gördümmü aklım başımdan gidiyor. Ne biliyim “iletişim”e tıklıyorum, geri dönüyorum “anasayfa”ya tıklıyorum.. herseferinde o yüzde kısmı doluyor, her sitede farklı şaklabanlıklarla.. hele bi de ufak tırto bi oyun yaptılarsa değmeyin keyfime, akşama kadar zaman geçirebilirim valla 3-5 html koduyla.. napıyım benim de kötü alışkanlığım bu.. millet, içki içer.. ne biliyim kumar oynar, evi barkı dağıtır.. ben de ilerde evi barkı dağıtırsam “flaş animasyonlu site” sayesinde dağıtırım valla, çoluğun çocuğun rızkını web tasarımcılarına yedirebilirim yani) Baktım, fragmanı da koymuşlar, tıkladım seyretme amaçlı.. Gayet filmden kesik kesik parçalarla, işte ani geçişlerle filan bişeyler yapmışlar (klasik; “film hakkında bi fikir verelim ama insanlara filmi tam olarak da anlatmayalım, meraklanıp sinemaya gelsinler” durumu) enteresan da yani bi yandan.. Tam kaptırmışım, seyrediyorum sonra bi anda ekrana “ev sahibim” geldi. Ulan bi kaldım, durdum.. Geri sardım bi daha oynattım hakkaten “ev sahibim” ya.. (Aranızda “Ne abartıyosun, olamaz mı yani?..” diyenleriniz olabilir ama gerçekten çok garip bi durum, beni sadece “fragmanda ev sahibini görenler” anlayabilir.. çok garip çok.. yakın plan çekmişler bi de.. altıma sıçıyodum..) Önce bi korktum “ulan biri şikayet filan mı etti, yoksa bu ay kirayı mı yatırmayı unuttuk?..” diye sonra bi baktım, o beni sallamıyor oyununu oynuyor orda kendi kendine.. repliğini söylüyor, sakalını kaşıyor filan.. anladım bi sıkıntı yok.. sonra beni farketmesin diye çaktırmadan kapadım, pencereyi.. bilgisayarı da kapadım, çantasına kaldırdım.. off!.. daha anca kendime geliyorum, elim ayağım hala titriyor.. ulan bari alıştıra alıştıra çıkarın adamı, montajı yaparken “burda cut’la geçmeyelim abi, kiracısı filan korkar yüreğine iner adamın” diye bi düşünün.. yok.. varsa yoksa; “ordan kes, burayı durdur, o planı şu plana bağlayalım..” insan olun az!..
Bir insan bir evde en çok mutfağı benimsiyor abi.. (ağabey) Neden mi?.. Bak bilmediğin bi eve misafirliğe git.. Oturacağın yeri bilirsin.. Az çok kumanda nerde durur, ne biliyim hangi koltuğun orası sıcak olur bi onbeş dakkalık göz gezdirmeyle kestirilebilirsin. Hadi en zor tuvaletin (ama misafir adam “tuvalet” değil “lavabo” der.. bi de “ne o lan lavaboya mı işiycen?..” diyen dangoz ev sahibi modeli var düşman başına.. herkes biliyor işte konukluğun doğasında olan bi kibarlık yapıyorum, hayır niye hayvanlık yapıyosun kızın yanında..) yeri diyelim ama onu bile salondan gelen “koridordan sonra, ikinci kapı”, “salonun çaprazındaki kapı”, yok efendim “mutfağa giderken sağ kolunun üzerinde..” gibi direktiflerle bulabiliyosun.. (en fazla yanlışlıkla yatak odasının kapısını açarsın “ohaa!.. yatak baya büyükmüş..” dersin içinden ki denir yani yatak büyükse.. bu..) ama mutfağa girdin mi sıçtın demektir.. ki bu da gereksiz kibarlığın bokudur.. (son iki cümlede ne küfür ettim arkadaş) mesela şeker mutfakta unutulmuştur, misafir “dur ya ben alır gelirim..” der.. bunu yapma işte, yapma bunu.. biraz sonra mutfakta maymun olacan haberin yok.. önce kendi imkanlarınla bulmaya çalışacan.. bulacan bulacan ama pakedi açılmamış küp şeker kutusu bulacan.. bi kaç saniye aklından “acaba bunu götürsem mi?” geçecek.. sonra kaliteli ahşaptan yapılma sehpaların üzerinde üzeri rastgele yırtılmış küp şeker pakedi ve yanında paketten dökülen tozların görüntüsü gelecek gözünün önüne vazgeçeceksin.. sonra bi süre daha saçma sapan dolapları açıp kapayacaksın.. içi silme abur-cubur dolu dolabı görünce bi 15 saniye kitleneceksin.. (getir de yiyelim şerefsiz, şam fıstığı var lan dolapta.. şam fıstığı dediğin kuruyemiş, alındığı gün biter aga.. hadi leblebi desen dursun bi kaç gün ama şamfıstığı burda sözkonusu olan..) uzatmıyım sonra bulamayacaksın şekeri.. ee korkunun ecele faydası yok, “abi nerde bu şeker ya?.. bulamadım!..” diye içeriye sesleneceksin.. sonra ev sahibi gelecek, yüksek sesle “abi nası bulamadın yaa.. aha burda işte gözünün önünde duruyor..” diyerek masanın üstünde duran şeker kabını alıp “te allaam yaa!..” diye devam ederek salona gidecek.. ve sen de masanın üzerinde duran, o üzeri işlemeli bebeği dolaplarda aramanın ve bulamamanın ezikliğiyle salona gireceksin.. o sırada ev sahibi “şekerlik masanın üzerinde duruyor adam tencerelerin olduğu dolabı açmış.. ahı ahı ahı!.. “ diye reziliğini anlatarak üzerinden prim yapıyor olacak.. (ki çok başarılı bir yöntemdir..) tam böyle olmasa da durum bu aşağı yukarı.. başta “ben alırım..” demesen bişey yook!..
Mesela ben japon olsam kahvaltıyı toplayan bi robot yaparım, piyasaya sürerim Türkiye’de.. satış rekorları kırar.. ama dikkat edin kahvaltı hazırlayan değil, kahvaltıyı toplayan.. neden mi?.. çünkü enteresan bi şekilde kendisi de en az kahvaltı toplamak kadar yorucu bi süreç olan kahvaltı hazırlama süreci böyle bir neşe içinde geçer.. birisi çayı koyar.. birisi yumurtaları çırpar.. öteki domateslerle ve salatalıklarla bir saheser yaratma peşindedir, kayık tabakta.. adeta çalışkan karınca yuvası gibidir o süreçte mutfak.. masa tamamlandığında ise hep beraber iki adım geriye çekilinir ve eller belde “breh breh!.. ne kahvaltı hazırladık ya!..” bakışı atılır.. (ki bu sürecin mimarı bir kişiyse artık ölür kıvançtan) ama aynı performansı kahvaltı bittikten sonra göremezsin, çünkü kahvaltı masasının görüntüsü başlangıçta ne kadar güzelse, finalde de bir o kadar iğrençtir.. peynir tabağının üzerinden sanırsın tank geçmiş.. zeytin kasesinde ekmek kırıntıları.. (nası abandılarsa zeytin yağına ekmekle) domates tabağına çayın dibi dökülmüş, çay taneleri ve domates çekirdekleri bir arada yüzüyor.. tavada, biraz yağı donmuş yumurta beyazı kalmış, ona ağızdan özenle kemirilmiş zeytin çekirdekleri eşlik ediyor.. işte ne biliyim bunun daha tereyağı sürülmüş bıçağı var, üzerine reçel damlatılmış masa örtüsü var.. sanırsın bizans ordusu kahvaltı yapmış, arada da hancının kızını götürmüşler masanın üstünde, o kadar berbat durum.. insan gibi yememişler anlayacağınız.. (fakat çok enteresan geçen baktım.. gayet kibar çatallarla, işte ne biliyim “bıçağı uzatabilir misin?..” nazikliğinde bi ortam aslına.. ne ara hayvanlaşılıyor çözebilmiş değilim..) ee toplar mısın babacım böyle bi masayı, toplamak istemezsin.. sırf bu iş için maaşlı adam tutsan.. biraz para biriktirip, kendi işini kurmaya bakar adam.. ama robot toplar.. iğrenmez, içi kalkmaz tavada kalmış yumurtadan.. yok ki içi, olsa kalkar ama yok..
Son 20 yıldır filmlerde işlenen hayatlar bizi çok etkiledi.. Eskiden yüzüme iki su çarpsam ayılan ben, “abi sabahları çok sert bir kahve içmeden ayılamıyorum yahu!..” diye ortada geziyorum.. aranızda dövmek isteyen varsa aşağıdaki mail adresinden ulaşsın, evi tarif ediyim.. zira dayağı hakediyorum sanırsam.. hatta böyle gezen bi kaç kişi daha biliyorum, ben bi kendime geliyim sonra hep beraber onları dövmeye giderz.. böyle bir akım başlatırız.. güzel de olur.. (-abi bi adam buldum bu iyice manyak, kahveyle yüzünü yıkıyor.. mutant olmuş bence.. ağzına büyük ekonomik boy Nescafe Gold kavanozuyla vurdum bana mısın demedi.. -tamam, bırak onu.. ben Cihangir’deyim burda yetişemiyorum talebe, gel bana yardım et.. sonra beraber girişiriz ona..)
Bu seneki “Nobel Fizik Ödülüne” Lise 2 Fizik Hocam da adaymış.. 8 senede ne yaptı anlamadım.. Ben onu bıraktığımda.. Kışın kumaş pantolunun içine eşofman giyen ve bunun üzerine giydiği önlükten anlaşılmadığını sanan, kimsenin bilmediği eski öss kitaplarından yazılı soruları hazırlayan ve bu yazılıları nerdeyse bir ayda okuyan, son onbeş yıldır tahtaya aynı devreyi çizen, aynı zaman dilimlerinde aynı yavan esprileri yapan, favorilerini kulak kepçesinin, bir santim üzerinden kesen (kısacası şakaktan) bizi de ordan kesmemiz için zorlayan ve Pazartesi ve Cuma günleri müzik öğretmeni olmadığı zaman iğrenç sesiyle İstiklal Marşı okuyan bi adamdı.. Ne Nobel Jürisi’nin dikkatini çekecek bişey yaptı aklım almıyor.. en fazla eşofman yerine içine yün içlik giymeye başlamıştır ama bunun içinde adama Nobel vermezler heralde..
Son olarak bir tavsiyeyle yazımı sonlandırmak istiyorum.. Geçmişinde “ortaokul yıllarında yapılan sınıflararası maçlarda hakemlik yapmak” gibi bir eylemi olan insana her şartta güvenin derim.. O adamdan size zarar gelmez.. (o yaşta ofsayt çalan var o konuya hiç girmiyorum düşün..)

“Balık Burcu Erkeği” Biri Bizi Özetliyor!..

omerharmankaya — Thu, 17 Dec 2009 22:19:09 +0000

"Balık Burcu Erkeği" | Biri Bizi Özetliyor!.. [HQ]
Uploaded by dobercan. – Click for more funny videos.